آوای جبران

میخواهم دوباره بنویسم...

در این وانفسای شباهنگام...

چند صباحی است گم شده ای در وجود خود یافته ام...

که سالهاست از خود دور کرده ام...

نوشتن ذاتی بعضی هاست...

و انکار ذات... ظلم به ذات است...

آدمی با خواندن انسان بهتری می شود...و با نوشتن انسان آرام تری

سابقاً انسان آرام تری بودم...

و حال سنگینی دنیایی از نانوشته ها را به دوش میکشم...

آوای جبران...